Please contact me if you want a copy of one of my images.

Barefoot

Vroeger wilde ik schrijver worden. Het had wel iets romantisch, achter de typemachine in een klein huisje op de heide, verhalen schrijvend. Jullie weten natuurlijk dat het niet zo gelopen is en ik ben fotograaf geworden, maar schrijven is nooit helemaal uit mijn systeem verdwenen. 

Waarom ik dit zeg? Ik ben weer aan het schrijven geslagen. Om op ideeën te komen. Om op een bepaalde manier mijn creativiteit te activeren. Want het stond een beetje stil. Tot ik weer wat verhalen begon te bedenken. Dus ga ik dat nu doen. Elke week een kort verhaal schrijven. Ik heb lijstjes met “writing prompts” gevonden, waar ik mij door zal laten inspireren qua onderwerp.

Eerlijk gezegd vind ik het ook gewoon spannend. Het is ontzettend buiten mijn comfortzone. Ik weet dat ik een aardige foto kan maken, na al die jaren opleiding. Schrijven? Nee. Ik ben geen goede schrijver. Ik heb ook niet de pretentie dat te worden. De teksten zullen vast vol grammaticale en tekstuele fouten zitten. Misschien komt er iets meer uit de verhalen, misschien niet. Misschien worden de verhalen beter, misschien niet. Dat maakt niet uit, want ik schrijf. Ik maak. 

Juist omdat ik het eng vind, doe ik het en deel ik het met jullie. Ik vind het enger dan spreken voor een groot publiek, maar dat heb ik ook gedaan. Als ik dat weet te overleven, dan dit ook (wat ben ik toch weer een drama queen). Het zijn fictieve verhalen met af en toe een waarheid erin verweven, maar vooral gewoon verhalen. De verhalen zijn niet goed, maar ze zijn. En dat is voor nu goed genoeg.

Dit is een verhaal over in het diepe durven springen.

BAREFOOT
Als kind droeg ze nooit schoenen of sokken. Tot ergernis van haar moeder. Als baby schopte ze alles om haar voeten uit. Na enkele pogingen en trucjes, liet haar moeder het op zijn beloop. Vanaf dat moment liep ze op blote voeten rond.

Het gevoel van gras onder je voeten of de eerste aanraking met het puntje van haar grote teen, met water dat net te koud is, zijn momenten die ze koesterde. Radslagen in het gras tot ze duizelig werd. Zonder angst voor de kou in het water springen. Ze was onbezonnen, zonder zorgen, zonder schoenen. Ze was.

Soms stapte ze ook wel eens in iets naars. Schelpenpaadjes waren het ergste. Daar kon je soms niet omheen, maar dat deed ze zo voorzichtig mogelijk. Na een tijdje voel je dat ook niet meer. Bijen en en wespen en spinnen hadden ook al kennis gemaakt met haar blote voeten. Wist je trouwens dat surfplanken scherpe zwaarden hebben? Jongens met scherpe woorden deden haar eerder nooit zoveel pijn.

Ze begon steeds minder te zijn. De littekens groeiden gestaag. De littekens van het glas van zijn drankje en die van het zwaard tegen haar rug. Surfplanken deden haar nooit zoveel pijn, bijen hadden haar nooit zo hard gestoken. Haar karakter werd steeds meer ingetogen. Ingesnoerd met veters.

Ze droeg eerder nooit schoenen. Maar de pijn van de littekens en de schelpenpaadjes gaven haar angst. De veters verstikken, maar de angst nog meer. Ze mist het gevoel van gras onder haar voeten. Onbevreesd zijn voor de kou van het water. Maar de schoenen bieden haar bescherming.

Hij vraagt haar waarom ze haar schoenen niet uitdoet. Hij draagt slippers met schelpen. Ze vertelt. Hij luistert. Langzaam komen de veters los. Hij stelt haar gerust. Het water is niet zo koud. Langzaam voelt ze weer met haar tenen in het water. Misschien springt ze in de toekomst weer zonder angst. Ze droeg nooit meer schoenen. Ze heeft zijn schelpenslippers.

 

Afbeelding: Iter ad aliud universum (samenwerking met Anouk van der Meer)

, , , , , , , ,

Leave a comment

Your email address will not be published.Field is required

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.