Please contact me if you want a copy of one of my images.

Week 2: City of Stars

Wat een week! Waar ik mij vorige week een beetje ‘verdwaald’ voelde, is dat deze week helemaal weg gegaan. Ik heb helemaal mijn ritme gevonden en kan hier nog weken blijven, voor mijn gevoel. Helaas zit er al weer 1 week op en heb ik nog maar 2 weken Los Angeles op de planning. Ik voel zelfs een beetje druk om meer te doen, omdat ik er zo ‘kort’ ben. En dat terwijl iedereen zich verbaasd over hoe lang ik in deze stad blijf! 

Tijdens mijn reis spreek ik ook enkele andere alleen reizende vrouwen, wat mij weer meer zelfvertrouwen geeft, dat ik niet helemaal gek ben om dit alleen te doen. Deze week stond een beetje in het teken van ‘Hollywood’, het zien van sterren en… sterren?

Maandag

Om een beetje een beter beeld van de opbouw van de stad te krijgen, besloot ik een Hop On Hop Off tour te doen. Deze tours van Starline bestaan uit 3 routes: Hollywood, Santa Monica en Downtown. Ik ben vroeg begonnen met de tours, met het idee om ze alle drie op dezelfde dag te doen, maar helaas heb ik er maar 2 gered binnen de dag. Daarbij vond ik Downtown sowieso niet zo interessant, dus het is geen doodzonde, maar ik had graag daar ook wat meer over geleerd. Misschien later nog een poging, al vind ik Downtown niet het aller belangrijkste.

De meneer van de bustour was gelijk mijn eerste aanraking met ‘Hollywood’. Hij zei een van de dansers in het openingsnummer van La La Land te zijn en liet mij hem googlen, om het te bewijzen. Dat nummer is echt mijn favoriet, dat zelfs op mijn standaard Spotify lijst staat, dus ik was natuurlijk lowkey impressed. En hij noemde mij Scarlett Johansson met lange benen, dus mijn dag was sowieso gemaakt… ook al lijk ik alleen in mijn dromen ook maar een fractie op haar.

Na mijn relaxte dagje in een bus zitten, ben ik weer terug uitgestapt op de Hollywood Boulevard, waar de ‘walk of fame’ met alle sterren ligt. Eigenlijk was de straat niet absurd druk, wat voor mij wel fijn was, want ik kon lekker rustig rondkijken. Zo kon ik alle ‘sterren’ goed lezen en rustig rondwandelen zonder stress. Natuurlijk moest ik even een foto maken van de David Bowie ster.

I’m afraid of Americans

Tijdens mijn wandeling over deze straat kwam ik ook mn eerste echte ‘ster’ tegen. Lakeith Stanfield, voor mij bekend van Get Out en recent Someone Great, liep echt bijna letterlijk tegen mij aan, terwijl hij iets aan het filmen was. Niet iets super belangrijks, anders hadden ze vast de straat wel afgezet en dergelijke. De dag ervoor dacht ik ook al een aanvaring te hebben gehad met een bekende acteur, maar ik heb besloten dat het een hersenspinsel van mijzelf was.

Qua huis heb ik een hele fijne kamer in Encino, met enkele roommates die allemaal werkzaam zijn in de ‘creatieve industrie’. Mijn kamer wordt wel heel erg warm en er is geen airco, dus ik heb het grootste gedeelte van de dag mijn raam open. Gelukkig is het nog niet heel warm in de stad, dus er komt nog genoeg frisse lucht binnen. Nogsteeds is het weer in LA niet wat ik er van verwachtte. 

Ik heb in het huis ook al veel redelijk cliche Amerikaanse dingen meegemaakt: de wc’s liepen over. De wc’s werken hier anders dan in Nederland, waar het water helemaal wegspoelt als het ware, als je aan dat rare hendeltje duwt aan de zijkant van de wc. Anyway: we hebben dus 3 wc’s in dit huis en ik kreeg het voor elkaar om er 2 te laten overstromen. Oeps. Ik zweer dat ik geen rare dingen heb doorgespoeld. Echt. Het is gewoon iets Amerikaans. Dus mijn roommates moesten de plumber laten langskomen, want het is niet een kwestie van even met de ontstopper in de weer, blijkbaar.

Dinsdag

Mijn volgende vrij ‘Hollywood’-gerichte dag begon met een tour over het Warner Bros Studios terrein. Hier zijn onder andere Gilmore Girls, Friends, Big Bang Theory, Shameless, Batman en zoveel meer films en series gefilmd. Het begon met een tour over het terrein, waar enkele plekken worden uitgelicht. Daarnaast mochten we een soundstage zien van de nieuwe show All American. De ‘keuken’ van dit huis werd ook gebruikt voor de film Mr. and Mrs. Smith. We zagen kostuums van Wonder Woman en Aquaman, en veel props van de Harry Potter films, en een locatie waar ze props ‘huren’ voor films, waaronder grote kroonluchters voor bijv. Titanic, telefoons, typemachines, borden, beelden, schilderijen, alles wat je maar kan bedenken voor een film dat nodig is, is in dat gebouw te vinden. Net als shoppen bij IKEA, eigenlijk, zo’n gebouw.

Na de tour over het terrein kwamen we bij een interactieve studio, waar foto’s worden gemaakt van toeristen op de Friends bank in Central Perk. Natuurlijk ben ik ook zo’n toerist die zo’n foto heeft. Daarnaast kan je ook foto’s maken op een bezemsteel zoals Harry Potter en leer je over het proces van filmmaken, zoals casting en screenwriting.

So no-one told you life was going to be this way…

Ik rij overal heen in Los Angeles, in mijn mooie blauwe huurauto. De rit naar de Warner Bros Studios was wel de engste die ik tot nu toe gehad heb. Ik werd bijna de weg afgereden door iemand die dringend naar links moest, dus eigenlijk het liefste door mij heen wilde gaan. Hierdoor raakte ik van de weg af geduwd, naar de andere weghelft. Ik heb het toeteren naar idioten dus wel even goed geoefend hierbij. Gelukkig ben ik er zonder deuken of breuken vanaf gekomen. Idioten in Los Angeles zijn er genoeg. Iedereen rijdt als een gek en niemand gunt je een plek op de weg, ook al is de weg meer dan ruim genoeg voor iedereen. 

De wegen zijn ook echt veel breder dan hier en bevatten veel meer banen, en nog krijgen ze het voor elkaar om op elk moment van de dag files te hebben op welke plek dan ook. Filerijden heb ik dus ook helemaal onder de knie hier. 

Dat was nog niet eens mijn hele dinsdagervaring! Na de tour ben ik namelijk op weg gegaan naar de CBS Studios, want ik had een ticket voor James Corden’s Late Late Show bemachtigd! Ik had ook nog eens een Priority ticket, wat betekent dat je sowieso naar binnen mag. Tijdens het ‘inchecken’, waar de beveiliging nog strenger is dan op een vliegveld, vroeg een man nog of ik alleen was en waar ik vandaan kwam. Hij gokte Zweden, waarschijnlijk vanwege mijn blonde haar en ‘lange benen’. Door mijn solo-zijn en mijn Nederlandse afkomst, kreeg ik naast het normale blauwe bandje, ook een goudkleurig bandje. Dit betekende dat ik een plek in beeld zou krijgen, want ik was een van de eerste mensen die binnen zou komen. Ik werd boven de trap neergezet, waar de gasten binnen komen, waar je in theorie de gasten high fives zou kunnen geven. 

De show begint met een warm-up, zodat iedereen weet dat ze veel moeten klappen en lachen. Niet zoals je thuis grinnikt, maar hardop ‘hahaha’ doet, dus. Is nog best moeilijk om op commando hard te lachen! De gasten waren Lucy Liu en James Marsden. Lucy Liu is natuurlijk hartstikke tof, maar James Marsden vind ik dus echt totally awesome. Het was het sowieso waard om een keer bij zo’n taping te zijn, om te zien hoe dat nou echt allemaal gebeurd. 

Woensdag

Pfoe, pas halverwege de week en ik ben doodop. Eigenlijk zou ik vandaag rond 11 uur ’s ochtends pas gaan surfen, maar het weer zou alleen maar slechter worden, dus de organisator liet mij om 9 uur al mee surfen. Nu denk je vast, 9 uur, da’s toch niet zo vroeg? Maar om er op tijd te zijn, moest ik al om half 8 in de auto zitten. Met zulke dagen als de twee ervoor, krijg ik dus niet ontzettend veel slaap mee.

Sowieso slaap ik hier, gek genoeg, veel korter dan thuis. Thuis red ik het makkelijk tot 11 uur. Nu word ik eigenlijk uit mezelf al rond 7 uur wakker. Een heel raar idee, dat mijn ritme gewoon ‘normaal’ is zo. Ik plof rond 10 uur wel uitgeteld in bed neer, dus dat mijn blog nu om 11 uur ’s avonds geschreven wordt, is eigenlijk al met een half slaperige Christine. Sorry voor fouten in mijn tekst dus, haha!

Surf’s up (or down, in my case)

Goed, dat surfen. Ik heb ongeveer 10 jaar terug ooit leren surfen, en daarna nooit meer gedaan. Dus je snapt wel: dat ging niet meer. Het weer was ook echt heel heftig, de golven kwamen heel snel achter elkaar en waren ook vrij hoog. Na het eerst een half uur te proberen en heel veel golven in te slikken, besloot ik de eerste rij kleine golfjes maar te pakken en af en toe een halve poging te doen tot staan. Dit heeft wat meer oefening nodig op iets minder heftige golven, en niet pas weer over 10 jaar.

Na het surfen ben ik weer op weg terug naar huis gegaan, doodop van de afgelopen dagen. Ik heb vorige week besloten dat ik minstens 3x per week iets wil koken, zodat ik mij minder schuldig voel over fastfood dagen. Het is echter wel moeilijk om te kiezen wat ik ga koken en hoe. Mijn roommate gaf mij de eerste week een ticket voor een gratis HelloFresh box, wat dus echt ideaal is. Je kiest van te voren dus 3 gerechten, en krijgt voor die gerechten alles bij elkaar voor 2 personen. Ik hoef dus niet uren door de supermarkt te dwalen om iets te vinden (ik kan nu de normale broodjes vinden en de sinaasappelsap, verder doe ik niet eens moeite). Nu kent niet iedereen die dit leest mij even goed, maar: Ik kan dus niet koken. Of doe het nooit. Dit is dus nog weer een extra uitdaging.

Woensdag heb ik dus mijn eerste gerecht voorbereid. En het is gelukt! Ik ben tenminste nog niet overleden aan een voedselvergiftiging. Vol met goede moed heb ik zaterdag en zondag de andere gerechten bereid, en ik vind het leuk! Ik heb er lol in, ook al duurt het zoveel langer dan aangegeven. Ik probeer steeds slimmer te plannen, door eerst de makkelijke dingen te doen die niet snel ‘koud’ worden (tenzij dat de bedoeling is, natuurlijk). In deze keuken heb ik ook nog eens niet de spullen die ik normaal zou gebruiken in Nederland, dus extra handicap. Ik verwonder me trouwens over de garbage disposal. Ik snap nog steeds het nut niet helemaal.

Donderdag

Na even iets langer in bed te hebben gelegen, ben ik op pad gegaan naar de LA Zoo. De dierentuin was niet bijster bijzonder in vergelijking met eerdere dierentuinen die ik gezien heb, maar het was wel leuk om hier een dag te besteden. Er waren geen speciale ‘aai dit dier’-dingen zoals bij het aquarium, behalve een ‘flamingo mingle’ waar je bij de flamingos kan zitten. Dit vond ik echter wel een beetje te prijzig om te doen, dus heb alleen gekeken. 

De ogen van de tijger waren, in tegenstelling tot veel andere dieren, wel open.

Omdat ik toch al in de buurt was, ben ik naar de Griffith Observatory gereden. Ik heb natuurlijk even foto’s van de Hollywood sign gemaakt, voordat ik naar binnen ben gegaan. Hier was ik net op tijd om een voorstelling te zien in de Samuel Oschin Planetarium, genaamd Light of the Valkyries, over het Noorderlicht.

Helaas was het deze dag echter wel behoorlijk bewolkt, dus de telescoop van het gebouw was niet open. Ik heb nog een week om er wel heen te gaan, dus als het nog ergens deze week niet bewolkt is, moet ik er zeker nog eens heen. Ik wil natuurlijk wel sterren kijken in Hollywood.

Vrijdag

Ik ben nu al iets meer dan anderhalve week hier. Gek genoeg, went het snel. Ik heb mijn plek een beetje gevonden en begin steeds meer lol te krijgen in het alleen zijn. Ik vind het niet erg om te zeggen dat ik alleen eet bij een restaurant. Daarbij heb ik veel leuke gesprekken gehad met andere mensen, omdat ze verlegen zitten om een gesprek. Kleine gesprekjes, niet super boeiend om over te schrijven, maar genoeg om mij een beetje ‘te helpen’, als dat logisch is?

Sinds ik hier al even ben, ga ik wel al snel door mijn kleding heen. Het werd dus tijd om een wasje te draaien. Weer een andere uitdaging, want hallo wasmachine met klep aan de bovenkant, waarom ben jij geen Miele? Typische move voor mij om per ongeluk mijn kleding te krimpen, dus toch even hulp vragen aan mn roommates. Het is gelukt, mn kleding leeft nog, en ik kan weer een paar weken door! Voor ik weg ga uit LA wil ik de laatste lading wassen en dan kom ik wel in San Francisco voor ik weer moet wassen.

Mooi uitzicht, minder mooi weer

Vrijdag ben ik ook weer bezig met de voorbereidingen voor een fotoshoot, dit keer met 2 jongere modellen bij een high school. Deze shoot is een beetje alsof ik zelf ook naar highschool ben geweest, zoals ze dat in Amerika doen. Even een paar uur doen alsof, terwijl ik ook gewoon bezig ben met het maken van onwijs toffe foto’s. De foto’s met Amelia en Jolie zijn echt onwijs tof geworden. Door deze foto’s kwam ik zelfs tot een openbaring over mijn serie. In eerste instantie gaat het over het onder druk staan van het streven naar perfectie, maar met het zien van de foto’s van deze 3 shoots, kom ik er eigenlijk achter dat het meer gaat over ‘het gras dat groener is aan de andere kant’. 

Dat is eigenlijk ook wel heel typerend voor mijn hele reis hierheen. Het gras aan de andere kant van de wereld leek mij groener, dus ik wilde het met mijn eigen ogen zien. Uiteindelijk is het niet per se groener, maar wel anders. Ik ben al mijn hele leven aan het ‘dromen’ over deze stad, over ‘het maken als fotograaf in de grote stad’, noem het maar op. Nu ik hier eindelijk ben, was ik de eerste week vooral gewoon verdwaald. Het voelt echt een beetje als een metafoor voor mijzelf. Ik was zelf in Nederland verdwaald en begin mijzelf nu hier te vinden, mijzelf te ontwikkelen, maar tegelijkertijd weet ik nu ook dat ik hier niet hoor. Natuurlijk wist ik dat logisch wel, maar goed. Metaforen, dat soort dingen. Het voelt als een goed begin van een serie, en voor het eerst heb ik het gevoel dat ik op de goede richting zit. Ik kan niet wachten om meer te maken. Ook al heb ik nu nog maar iets langer dan een week om hier iets te maken.

Zaterdag

Deze blogs worden steeds langer, maar ik beloof dat de laatste 2 dagen niet ontzettend boeiend waren. Het LACMA museum viel best tegen voor hoeveel ik moest betalen (25 dollar voor een ticket, 16 dollar voor parkeren). Er waren heel veel afdelingen gesloten, omdat ze aan het verbouwen zijn. Met zo’n grootschalige verbouwing, mag je best verwachten dat je minder hoeft te betalen. Maar goed, lesson learned. Amsterdam heeft betere musea.

Na deze teleurstelling ben ik naar 1329 Carroll Ave gereden. Dit is een huis in een buurt vol Victoriaanse stijl huizen, die eigenlijk gesloopt zouden worden, maar met hulp van de stad, grotendeels behouden zijn. Dit huis is ook bekend van Charmed, mijn favoriete TV serie uit mijn jeugd. Door dit soort opnames, werd het behoud en onderhoud van de huizen betaald. Het huis ernaast is gebruikt voor Michael Jackson’s Thriller video, als ik het goed onthouden heb.

Zondag

Weer een langzame dag. Ik had via AirBnB een ervaring ‘besteld’ om celebrity homes te bekijken. Het voelt ontzettend opdringerig en voyeuristisch, maar tegelijk ook gewoon lollig om mee te maken. Er had een andere vrouwelijke reiziger uit Tsjechië geboekt, dus we waren met z’n tweeën op deze tour, dus ook weer lekker privé, waardoor het eigenlijk makkelijker was om te ‘bespioneren’. Voor vertrek vroeg de organisator nog welke sterren we het leukste vonden, waar we eigenlijk allebei wel graag langs huizen van Avengers wilden… gelukkig stond het huis van Chris Evans op de planning.

Natuurlijk was ik daar het liefste gewoon uit de auto gesprongen en aangebeld, met het excuus om even gebruik te maken van z’n toilet en dan z’n hart te winnen binnen die 5 minuten, maar ik ben toch maar braaf in de auto blijven zitten. Maar ik heb wel een foto van het hek voor zijn huis gemaakt, haha.

Deze 2 uur durende tour was leuker dan ik dacht, en gelukkig iets minder stalkerig dan ik in eerste instantie dacht. Helaas zijn we tijdens deze tour geen ‘bekende’ mensen tegen gekomen, maar da’s niet erg. Ik heb genoeg sterren gezien deze week. Hopelijk kan ik de komende week ook nog wat sterren zien bij het Griffith Observatory. Daarover volgende week weer meer!

Leave a comment

Your email address will not be published.Field is required

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.