Please contact me if you want a copy of one of my images.

Week 3: Goodbye Hollywood

The Bitch is Back

Memorial Day was maandag, wat betekent dat iedereen vrij was op maandag en er vrij weinig open zou zijn. Beetje balen, want ik wilde zoveel doen. Gelukkig had ik later op de dag wel een shoot gepland staan met Rachel. Dit bracht de teller al op 5 shoots, dus het gaat wel lekker. Ik heb het idee dat ik steeds beter weet wat ik met de foto’s wil. Ik heb wel het idee dat er iets meer ‘leven’ in de foto’s mag komen, want tot nu toe laat ik de meiden wel vaak gewoon staan. Er kan wel wat meer spanning in. Voor de komende shoots probeer ik dat dan ook te fixen, door iets meer close-ups te maken in plaats van alleen wijdere locatie-shots. Ook probeer ik iets meer een verhaallijn in het geheel te leggen.

Ik vergelijk de foto’s ook steeds met Soliloquy, qua opbouw, maar voor mijn gevoel zullen dit meer ‘singles’ zijn, die samen een geheel vormen in een serie. Net als een plaat dus, zegmaar. Daar zullen misschien wat hits tussen zitten, maar ook wat meer ‘fillers’ die het gehele plaatje duidelijker maken. Nu ik het zo typ, wordt het zelfs nog duidelijker voor mijzelf. Daarom waren die stomme werkboeken van school dus zo belangrijk. Blijkt dat ik niet zonder kan. Dus deze blogs zijn nu mijn werkboek en jullie lezen met mijn gedachtes mee. Welkom in Christine’s hoofd.

Random dingen die ik tussendoor meegemaakt heb, maar niet meer op een dag kan plaatsen: Een vrouw gaf een andere vrouw een compliment over haar ketting, die de ketting vervolgens weggaf aan de complimenterende vrouw. Het was ook geen goedkoop uitziende ketting. Natuurlijk kon ik mn mond niet houden… “I mean, if you’re giving away things, I love the way your 100 dollar bills look”.

Mijn mooie huurauto op locatie voor fotoshoot

Rocket Man

Dinsdag ben ik naar het Getty Center geweest. Waar het LACMA zo ontzettend tegenviel, was dit echt een pracht van een museum. En helemaal voor niets! Het bestaat uit meerdere gebouwen, waar je naartoe wordt gebracht met een kleine tram. Dit was echt een fantastisch museum. En wat het nog fijner maakte: er was precies een tentoonstelling bezig over geënsceneerde fotografie, met foto’s van Reylander, die ook wel de vader van de kunstfotografie wordt genoemd. Het was bijna een teken, of in ieder geval een zetje in de rug. Je bent op de goede weg, ga zo door!

Tijdens mijn dag had ik al door dat het eindelijk eens een wolk-loze dag zou worden, dus ’s avonds ben ik wederom op pad gegaan naar het Griffith Observatory. Weer de berg opgelopen. Pfff. Wat een bergen, daar ben ik dan wel weer een beetje klaar mee. Ik snap wel dat iedereen van die scooters en fietsen gebruikt (ook via Uber), want lopen is echt een crime in LA. Hoe dan ook, laat mijn ADD je niet afleiden. Omdat ik al eerder binnen was geweest, ben ik gelijk naar boven gelopen, en dat is maar goed ook, want de rij was al behoorlijk lang. Na even gewacht te hebben in de rij, kon ik eindelijk naar binnen om uiteindelijk 1 ster te zien. Deze ster genaamd Arcturus is zo’n 25x groter als ons zon.

Van veraf is Downtown niet zo erg…

I’m still standing

Go hiking they said. It will be fun, they said. Mijn roommates Deeran en Tyler zouden gaan hiken op Runyon Canyon en vroegen of ik mee ging. Dus, als een idioot, zei ik natuurlijk ja. En natuurlijk gingen ze niet voor de makkelijke route, maar de moeilijkste. Ik ben halverwege de rit naar boven zo’n 3x bijna omgekeerd, maar uiteindelijk, na veel gemekker, heb ik toch de top van de berg bereikt… en toen moest ik ook weer naar beneden. Fuck. En dat met hoogtevrees. Goed, laten we maar zeggen dat het er bij hoort en dat ik weer een ervaring rijker ben.

’s Avonds weer een shoot gedaan, dit keer weer Downtown. Ik heb het idee dat ik Downtown een beetje overgeslagen heb de afgelopen weken, maar ik denk niet dat ik er veel aan mis. Toch was deze shoot wel weer een toffe ervaring. Autumn hield echt onwijs goed mee in het proces en daardoor zijn de foto’s van deze shoot ook vast weer ontzettend gaaf geworden. Maar dat weet ik nog niet, want ik loop zo achter met het uitzoeken van foto’s dat het niet meer grappig is. Ik heb ook iedereen vertelt dat het pas eind juni, als ik weer terugkom in Nederland, uitgewerkt zal worden, dus dat geeft me gelukkig wel genoeg tijd.

Rock and Roll Madonna

Alsof de hike de dag ervoor nog niet genoeg was, besloot ik mijn leven nog meer te riskeren en een fietstour te doen door Hollywood. Eigenlijk zou ik dat de dag ervoor al doen, maar ik zou de enige deelnemer zijn, dus werd het een dag verschoven. Prima, ik ben op vakantie dus ik ben vrij flexibel in mn schema. Gelukkig kreeg ik hierdoor wel een upgrade naar een e-bike, wat ideaal is met het heuvelachtige landschap van de stad. 

Zeggen dat je uit Nederland komt geeft je overigens geen vrijstelling van helmen. Dus daar ging ik dan, als een idioot die nog nooit gefietst zou hebben, met mn helm. Het was wel een onwijs toffe tour. We zijn onder andere langs de Greystone Mansion gegaan, waar veel films en series gefilmd zijn. Zo is een scene uit X-Men gefilmd bij de vijver, en werd het gebouw gebruikt als school in Gilmore Girls. Ook gingen we langs het Spadena House, wat ook wel the Witches House genoemd wordt. Dit is ook letterlijk een huisje zoals je in sprookjes zou zien. Tijdens ons fietstocht zijn we ook langs de Troubadour gefietst, wat ik terug zou zien in Rocketman, de film die nu uit is.

Gelukkig mocht de helm wel af voor foto’s!

Na deze ervaring wilde ik wat terugdoen voor mn roommates in LA, dus had ik shoots ingepland met Deeran en Minerva. Hoewel ik normaal dus geen mannen fotografeer, was dit wel een welkome afwisseling. Deeran deed het onwijs goed en ik had eigenlijk al vrij snel wat ik zocht. Minerva was helaas verhindert deze dag, maar kwam later in de week alsnog aan de beurt. Ook daar zijn weer fantastische beelden uitgekomen… tenminste, zo zag het er uit op mn camera schermpje.

Crocodile Rock

Het besef komt een beetje binnen, dat ik nog maar 3 dagen in Los Angeles heb. Hierdoor heb ik de activiteiten weer opgeschroefd, zodat ik alles van LA kan ervaren dat ik wil ervaren. Vrijdag heb ik het National History Museum bezocht. Dinoooossss. Ik ben gek op dino’s. Dit museum had onder andere een aantal T-Rexen, van jong, naar puber, naar volwassen, wat echt absurd tof is. 

Met dinobotten werkt het zo, dat ze maar een deel van een ‘skelet’ terugvinden. De rest ‘kopiëren’ ze als het waren van andere gevonden dino’s in hun soort. Zo maken ze er een compleet ‘frame’ van. Dit is zo goed gedaan, dat je het ‘nep’ niet van echt kan onderscheiden. Het viel mij ook op dat ze allemaal verschillende kleuren botten hebben. Dit komt, omdat de botten in principe versteend zijn, en daarbij de kleur overnemen van de mineralen eromheen. Het ligt dus aan de vindplek van de resten, welke kleur de dino krijgt.

Op foto’s hoor je geen kinderen krijsen, FYI.

Vrijdagavond nog een shoot gedaan met Veronica. Dit was, op de shoot met Minerva na, de laatste in Los Angeles. Ik ga deze stad echt serieus missen. Het was even aanpoten de eerste week, maar ik voelde me er oprecht gewoon zo fijn en op mn plaats. Als ik nou even veel geld win in Vegas, kan ik er nog een paar weken aan vast plakken. A girl can dream…

Vrijdagavond heb ik nog even met de roommates van het Hub House (zo heet dat ding waar ik woonde) gekletst. Het voelde echt gewoon zo leuk en ik voelde me zo welkom, wat zo’n fijn gevoel is als je helemaal alleen reist. It can only go down from here…

Saturday night’s alright (for fighting)

’s Ochtends heb ik een ervaring gepland om met honden uit het asiel te lopen… door Runyon Canyon. Kak. Niet weer. Ik wilde bijna cancellen, ook al had ik geen spierpijn (?!) van de vorige keer, ik zag mijzelf al helemaal van de berg af kukelen. Maar nee. Ik mis hondjes en ik wil even knuffelen. Dus daar ging ik. Zaterdagochtend op z’n vroegst op pad. De honden waren zoooo lief, niet normaal. Het is ook nog eens voor een goed doel: al het geld dat ‘we’ betaald hebben om met de honden te kunnen lopen, gaat naar de organisatie die de honden red. Alle honden waren ook beschikbaar voor adoptie, dus een wandeling door het bekendste park van LA geeft ze de aandacht die ze verdienen.

Ik mis Diesel, maar deze zijn ook best lief

Tijdens deze wandeling kwam ik ook tot de conclusie dat ik niet weg kon uit LA, zonder een film te zien in Hollywood. Ik ben obsessed met alles dat met films te maken heeft, dus dit kon echt niet door de beugel. Daarom wilde ik Rocketman, over Elton John’s beginjaren, graag bij de Chinese Theatre zien. Toevallig wilde mn roommate Minerva ook mee, dus we hebben het gezellig met z’n tweeën gedaan. Bizarre ervaring: je gaat op zaterdagavond, in het midden van Hollywood, naar een film die net 2 dagen uit is, en er zijn geen stoelen gereserveerd. Geen enkele. We dachten eigenlijk dat het een fout zou zijn in het systeem, maar de reservering van ons stond er wel gelijk in.

Dus natuurlijk vragen we dat aan de balie, waarom het zo rustig is. Krijg ik een super bot antwoord, dat in principe zegt dat normale mensen gaan stappen in plaats van naar de bioscoop, op zaterdagavond. Bitch please, alleen maar leuker voor mij als de zaal half leeg is. Uiteindelijk zaten er misschien 10 mensen in de zaal. En de film was geweldig. Toen ik Bohemian Rhapsody net had gezien, was ik 3 maanden obsessed met Queen. Ik bereid me dus voor op maanden met Elton John’s muziek. 

De bioscoop op zaterdagavond, in het midden van Hollywood…

Goodbye Yellow Brick Road

Mijn laatste dag. Shit. Mijn auto moest al terug, huilen. Daarna toch nog maar even Downtown gegaan, om The Broad te bezoeken (weer een gratis museum) en Angel’s Flight te zien (trammetje dat omhoog gaat). Ik heb besloten om Union Station te skippen, en in plaats daarvan naar het Hammer Museum te gaan (in Westwood). Tijdens mijn lunch in dit museum toch weer even een celebrity gespot: Timothy Olyphant, voor mij bekend van Santa Clarita Diet.

Na een korte wandeling door Beverly Hills, waar ik toch al te vaak geweest was maar het verveelt eigenlijk niet, toch maar terug naar de AirBnB gegaan om mijn koffer in te pakken en mn laatste wasjes te draaien.

Maandag ben ik op weg gegaan naar Las Vegas, waar ik 2 dagen zal zijn, voordat ik onderweg ga naar de Grand Canyon. Ik laat mn koffer in Vegas, zodat ik niet te zwaar bepakt ben tijdens die rit. De blog van deze week is ook om die reden wat vertraagd: ik zat de hele dag in de bus vandaag, niet heel boeiend om over te bloggen, en ook niet heel wakker om veel te schrijven, haha. Goed, tijd om even wat slaap te pakken (het is nu precies 12 uur), om morgenochtend al iets van Vegas te zien (en misschien al wat gokken). Als ik nou even wat geld win hier, blijf ik langer. Nee, ok, dat gaat niet, maar ik heb mijn hart een beetje verloren aan Los Angeles. Ik ben nu halverwege mijn reis. Ik hoop dat de komende 3 weken net zo fantastisch gaan zijn als de eerste 3 weken. We gaan het zien! Op naar nieuwe avonturen. Tot volgende week!

Leave a comment

Your email address will not be published.Field is required

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.