Please contact me if you want a copy of one of my images.

Week 6: Let me cry a little longer

‘Reis je alleen? Wat dapper!’ is iets dat ik eigenlijk heel veel gehoord heb de afgelopen weken. Ik vind dit zo’n gekke opmerking, alsof ik op elke straathoek aangevallen wordt. Het aantal catcalls valt ook wel mee (of misschien zelfs tegen?). Ik heb hier over het algemeen geen onveilig gevoel gehad, vind het juist reuze prettig om alleen op pad te gaan en te gaan en staan waar ik zelf zin in heb. Als iets me niet meer interesseert, kan ik er gewoon voor kiezen weg te gaan en iets anders te gaan doen. Bovendien ontmoet ik echt zoveel interessante mensen die ik normaal niet zou spreken. Als je met anderen reist, sta je daar toch veel minder voor open. Ik heb echt de leukste gesprekken gehad met vreemde mensen, gewoon voor de leuk. 

Deze laatste week vloog weer voorbij, ook al heb ik voor mijn gevoel echt heel weinig gedaan deze week (nou ja, dat valt ook nog wel mee, zal je aan het einde van deze blog vast weer zien). Ik heb de meeste toeristische spots gehad, ben nu vooral meer de ‘local’ dingen gaan doen en gewoon de stad wat meer leren kennen.

De tram kan misschien zo’n 20 mensen per rit dragen… dus je snapt de rij.

Maandag

Zo’n dag dat ik weinig gepland had, behalve een toffe fotoshoot met Manon. Vorige week schreef ik geloof ik al, dat ik San Francisco als eenzelfde concept zie, maar met een iets ander gevoel, omdat de steden mij ook andere ‘gevoelens’ geven. Dit kwam in deze fotoshoot zo goed tot uiting. Ik heb echt zoveel toffe beelden geschoten met Manon, niet normaal. Duidelijk moest ik weer even een ‘dipje’ hebben voor ik weer tot creatieve oplossingen kwam. 

Wat ik zo leuk vind aan de fotoshoots hier: het geeft mij andere ervaringen, die ik als ‘toerist’ niet zou meemaken. Ik leer de stad op een andere manier kennen en kom ook op plekken die normaal niet zo boeiend zijn. Dit maakt mijn reis sowieso heel uniek, toch? Het geeft mij herinneringen die niemand anders heeft en maakt de stad iets persoonlijker voor mij. Een toeristische ervaring met een persoonlijk randje, ofzoiets. Je kan best foto’s maken van de Golden Gate Bridge en Alcatraz en noem wat attracties, maar dat heeft uiteindelijk iedereen. Ik kom met iets terug dat speciaal voor mij is. De foto’s stralen dit hopelijk ook uit, maar dat gaan jullie pas over een tijdje zien.

Manon komt uit Berkeley, dus zijn we vooral daar en in Oakland geweest om te shooten. Geeft weer een andere omgeving dan San Francisco’s stad. 

Dinsdag

Deze dagen maak ik het mezelf wel lekker druk met fotoshoots, want ook vandaag heb ik weer een shoot. Omdat ik echter vooral ’s avonds laat wil schieten hier, omdat de stad dan zoveel meer ‘San Francisco’ uitstraalt dan overdag, heb ik overdag meer dan genoeg tijd voor andere ‘meer toeristische’ dingen. 

Vandaar dat ik deze dag tijd heb doorgebracht in Chinatown en San Francisco’s drukke centrum. Chinatown in San Francisco is, op die van New York na, de grootste in Noord-Amerika. Er staat hier ook een ‘fortune cookie factory’, maar de rij om naar binnen te gaan was mij iets te lang om even te kijken. Het was echter wel een leuke plek om gewoon rond te dwalen. Het ligt ook vrij centraal, dus na Chinatown ben ik doorgelopen naar Union Square. Na een kort bezoek aan de Disney Store (ze hadden alleen Toy Story en Star Wars dingen, saai), ook langs Powell & Market gegaan, waar de beroemdste kabeltram vandaan vertrekt. Deze rij was nog veel langer en duurde vast ook eeuwen, dus heb ik de kabeltram ook maar even geskipt. Ik heb er wel foto’s van, maar ik hoef niet zo nodig uit de tram te hangen als dat mij te lang wachten kost.

Ken je trouwens dat verhaal van Christine die een schommel zoekt? Die kon ze niet vinden. Ik had van te voren enkele toffe schommels gezocht via internet, waar een handig overzichtje te vinden was van schommels in bomen met uitzicht en dergelijke. Tijdens de fotoshoot vorige week was mijn eerste poging om schommels te vinden, maar mijn model was bang voor teken, dus ben ik niet te ver op de heuvels gegaan. Goed, maandag was mijn tweede poging voor een schommel, met Manon, maar na een kleine hike op de heuvel (die wederom belachelijk steil was (en mijn schoenen gleden dus uit, doodeng)) kwamen we er achter dat deze schommel gesneuveld was. Dinsdag, tijdens mijn shoot met Eve, weer andere schommellocaties geprobeerd… waarbij er ook weer 2 schommels, op verschillende locaties, gesneuveld waren. San Francisco geeft mij geen mooie schommels. Huilen.

Gelukkig geeft San Francisco mij wel andere mooie plekken om te schieten, dus de fotoshoots waren geen ramp! Integendeel: ik ben echt onwijs trots op de beelden die ik gemaakt heb.

Ik wil in z’n neus knijpen!

Woensdag

De laatste shoot tijdens mijn reis hier, is woensdagavond met Elikah. Ook zij weet mij weer helemaal geweldig materiaal te geven waar ik ondersteboven van ben. Ik kan niet wachten tot ik mijn foto’s meer kan bewerken en er een complete serie uit kan kiezen.

Eigenlijk wilde ik niet nog een dierentuin bekijken, maar aangezien ik de kabeltram al had laten schieten, toch maar naar de San Francisco Zoo gereden. Niet heel veel bijzondere nieuwe dieren gezien, behalve een slapende koala heel dichtbij (ik kon zien hoe fluffy haar neus was!). 

Ik merk ook echt aan mijn lichaam dat ik genoeg gedaan heb. Ik word steeds later wakker (daarom was ik vrij laat in de dierentuin woensdag, omdat mijn bed mij niet los liet). Ik heb behoefte aan meer rust, dus ik pak het de komende dagen wat rustiger aan.

Donderdag

Tenminste, dat was het idee. Tot ik op het idee kwam om naar een musical te gaan. De keuze was tussen Hamilton en Rent. Rent is al 20 jaar oud, maar misschien wel iets ‘recenter’ qua onderwerp. Hamilton’s onderwerp doet mij niet zoveel, en Rent heeft ook wat meer een ‘rock’ stijl tegenover Hamilton’s hiphop, dus mijn keuze viel op Rent. Ik kon een redelijk goede plek krijgen (rij G). Bovendien bleef een van de stoelen naast mij leeg, waar ik mooi mijn jas neer kon leggen. Bovendien ben ik nogal een emotionele puinhoop die huilt bij het minste of geringste, dus natuurlijk liep ik tijdens de musical ook te blubberen. Gelukkig had nu maar 1 persoon daar last van, haha.

De musical was natuurlijk ook ’s avonds laat, waardoor ik overdag nog wat toeristische dingen in de buurt kon doen. Zo ben ik naar het ferry building gegaan, een toeristisch ‘hoogepunt’ maar voor mij niet heel boeiend. Er waren heel veel eettentjes te vinden, maar ik had geen honger meer na mijn fantastische lunch in het Sentinel gebouw/Columbus toren, dat in eigendom is van American Zoetrope, dat weer een filmstudio is van Francis Ford Coppola en George Lucas. Er hangen dan ook veel filmposters van Francis Ford en Sofia Coppola, die ook een kantoor heeft op de bovenste verdieping (als ik mijn informatie goed onthouden heb), en veel memorabilia. Het café heeft ook een ‘short story vending machine’, waar je kan kiezen uit verhalen die 1, 3 of 5 minuten duren om te lezen. Natuurlijk moest ik dit ook even doen! Mijn 5 minuten verhaal was niet super interessant, maar natuurlijk heb ik het gewoon opgevouwen en in mn tas gestopt, voor later. Het was ook gewoon gratis om verhalen te ‘krijgen’, echt heel leuk bedacht. 

Omdat het Golden Gate Theatre iets verder weg was, heb ik mijn auto iets dichterbij gezet, in de City Hall garage. Natuurlijk kon ik het daarbij ook niet laten om even binnen te spieken in het gebouw. Wat een prachtige locatie! Tijdens mijn bezoek daar, waren er ook enkele meiden bezig met een soort ‘vormsel’, waarbij ze prachtige jurken droegen. Het waren echt net prinsessen, zo mooi. Krijg ik er stiekem nog een extra mooi beeld uit, ook.

Vrijdag

Ja, nu merk ik echt dat het er bijna op zit. Mijn auto moet terug naar de verhuurder. Nog meer huilen. Nu ben ik niet meer een Texaan (er hebben gerust een paar mensen ‘Go Cowboys!’ naar me geroepen), maar gewoon weer een normale toerist die gebruik moet maken van het openbaar vervoer. Help, dat heb ik nog niet gedaan tijdens mijn reis hier.

Voor ik terug ga naar Richmond, toch weer even in San Francisco blijven hangen. Zo ben ik naar een taxidermie genaamd Paxton Gate gegaan. Eigenlijk wilde ik een klein souvenir meenemen voor mijn zusje, zoals een schorpioen of een kever, maar ik vrees dat ik dat soort dingen niet mee terug mag nemen, dus met lege handen weer vertrokken. Toch was het een indrukwekkende winkel, met onder andere een giraffe-hoofd/nek aan de muur. 

Daarna nog een korte tussenstop gedaan bij 49 Geary Art Galleries, waar enkele fotografie galleries inzitten, naast meer op schilderkunst gerichte galleries. Uiteindelijk vond ik de Robert Koch Gallery (werk Mimi Plumb’s Landfall serie) en de Fraenkel Gallery (werk Richard T. Walker) het tofste. Die twee waren ook precies het grootste, dus helemaal prima.

Ok, toch tijd om de metro terug te nemen. Na wat gepruts kwam ik er eindelijk achter, dat er een metro van San Francisco naar Richmond gaat. Vanaf de halte daar, kon ik dan weer wat beter een Uber pakken, zonder dat het mij een fortuin zou kosten. Kan ik ook weer zeggen dat ik het openbaar vervoer in San Francisco gebruikt heb, toch?

Ik ben vrijdag maar vroeg naar bed gegaan, want zaterdag moest ik al om 4 uur (!!!) opstaan, om op tijd te zijn in San Francisco, voor mijn dagtrip naar Yosemite National Park.

Zaterdag

Zo. Veel. Gedaan. Binnen een dag. Dus om 6.20 werd ik opgehaald vanaf het Hilton hotel in San Francisco, om een lange busrit te doen richting het park. De bus zou vol zitten, dus kwam ik te zitten naast Susan, een vrouw uit Anarbor, die deze trip maakt terwijl haar man bezig is met conventies voor zijn werk. Tijdens deze dag heb ik veel met haar gelopen en gesproken, weer super leuk. Ze kon daarbij ook mooi veel foto’s van mij maken, ook handig! 

Goed, eerste stop is een hike met gigantische en oude sequoia bomen. Duizenden jaren oud, zelfs. Van te voren werden we flink gewaarschuwd: als je niet binnen 20 minuten een boom zou zien, zou je te langzaam lopen op de weg terug naar boven. Naar beneden was wel redelijk makkelijk, en we kwamen daar ook binnen 20 minuten. Na de bomen even te bewonderen, terug naar boven. Aangezien het iets warmer was dan in San Francisco, was dit nog een behoorlijke opgave. Toch waren we precies op tijd terug voor de bus. Hij dreigt natuurlijk dat hij weg gaat zonder, maar ik heb dat nog nooit zien gebeuren. Toch wil je niet dat je als laatste terug bent en mensen ophouden.

Goed, verder op weg naar de hoogtepunten van de dag… maar dat duurde even. Het is zomervakantie en zaterdag, wat topdrukte naar het park betekend. Gelukkig kunnen we langer in het park blijven dan gepland, maar dat zorgt er wel voor dat we een stuk later terug zijn.

Uiteindelijk zien we El Capitan, Half Dome en een aantal toffe watervallen, zoals de Bridalveil Fall. Natuurlijk ben ik ook even naar binnen gegaan in de Ansel Adams Gallery, waar een aantal foto’s van hem hangen, die hij uiteraard ook daar gemaakt heeft. Na daar een paar uur gelopen te hebben, is het toch weer tijd om terug te gaan. Toch stoppen we onderweg nog even bij een paar andere plekken voor foto’s. Zo ben ik bij de laatste stop nog een stuk naar een waterval toe geklommen, ook al hadden we maar 10 minuten. Ik dacht, als we er met een groep heengaan, gaan ze niet zonder ons vertrekken. Ik zou mezelf voor mn kop slaan als ik het niet zou proberen dichter bij te komen, dus daar ging ik dan, over de stenen heen. Mijn nieuwe vriendin Susan heeft een aantal mooie foto’s van mij gemaakt, ik kan niet wachten tot ze me die stuurt!

Op de weg terug zagen we overigens ook nog een paar herten (een moeder met 2 jonge hertjes). Ik had eerder deze week, met Megan’s fotoshoot, ook al een jong hertje gezien. Maar verdorie, geen wasberen…

Uiteindelijk waren we om kwart over 10 ’s avonds weer terug in San Francisco, dus ik was rond 11 uur terug bij mijn ‘huis’. Gelijk in slaap gevallen.

Kijk mij stralen!

Zondag

Eindelijk kan ik lekker uitslapen. Mijn AirBnB huurster was de afgelopen dagen weg naar haar zus, dus had ik ook lekker veel privacy de afgelopen dagen. Vandaag was ze pas laat terug, dus kon ik schaamteloos lang in bed blijven. Maar goed ook, want ik ben van plan vanavond juist zo lang mogelijk wakker te blijven, zodat ik mijn vlucht zo veel mogelijk slapen kan om mijn jetlag te verminderen.

Omdat ik naast inpakken en verdrietig zijn dat ik terug naar huis ga, niets meer gepland had, wilde ik toch nog even Berkeley zien. Na een heerlijke pasta, ben ik over de campus van UC Berkeley gelopen. Niet normaal, hoe groot ze die universiteitscampussen maken. Het is echt een gigantisch complex.

Nu zit ik weer in mijn AirBnb, verdrietig te zijn, met een ingepakte koffer. Kan ik echt niet een weekje langer blijven? Ik heb echt geen behoefte aan die hittegolf die nu in Nederland is. Ik heb genoeg hitte gehad hier, verdorie!

Don’t go chasing waterfalls… of toch maar wel?

Morgenmiddag vlieg ik weer terug naar Amsterdam, waarbij ik dinsdagochtend weer terug ben. Ik kan nu nog niet terugblikken, maar ik heb echt een fantastische tijd gehad. Dit was iets dat ik nooit meer zal vergeten. Volgende week zal ik misschien een terugblik doen op alles, met meer foto’s… maar niet van mijn fotoshoots. Die hou ik nog even langer exclusief natuurlijk! Tot morgen, Nederland. Tijd om te gaan huilen in het vliegtuig terug.

Leave a comment

Your email address will not be published.Field is required

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.